21. Yüzyıl Becerileri

Uluslararası denetim ve yönetim danışmanlığı şirketi Price Waterhouse Coopers’ın (PWC) yaptığı araştırma yapay zeka, robotik ve akıllı otomasyon sistemlerinin dünya ekonomisine 2030 yılına kadar 15 trilyon dolar katkı sunacağını öngörüyor. Bu katkının yaratacağı büyük iş olanakları tartışmaya kapalıyken teknolojiye uyum sağlayamayan birçok insanı işsiz bırakacağı da apaçık görülüyor.

Bilişim devi IBM’in araştırması ise yapay zekanın sektörler üzerindeki etkisi nedeniyle 3 yıl içinde 120 milyon çalışanın iş gücünde var olmak için “yeniden eğitime” ihtiyacı olacağını işaret ediyor. McKinsey Global Institute tarafından 46 ülke ve 800 meslek üzerinde yapılan araştırmanın sonucu 2030 yılına kadar yaklaşık 800 milyon çalışanın mevcut dijitalleşme nedeniyle işsiz kalacağı yönünde. Birleşmiş Milletler’e göre yine 2030 yılında dünya nüfusunun 8.6 milyar olması bekleniyor. Yani yakın zamanda yaklaşık 1 milyara yakın kişi daha gezegen üzerinde hayatta kalma rekabetine katılmış olacak.

Otomasyon ve dijitalleşmenin iş gücünde insana olan ihtiyacı azaltması ama insanın giderek üstel çoğalması gibi birbiriyle çelişen bir grafikle baş başayız. Bir yorum katacak olursak 21. Yüzyılda dijital becerileri olmayan insanların yakın gelecekte sıkıntı yaşaması (en azından kentte kalmak istiyorsa) kaçınılmaz görünüyor. Multitasking (çoklu görev) diye ifade edilen farklı işleri yapabilme kabiliyeti sektörlerin personel tercihinde öne çıkmaya başladı bile… İnsanın var olmasından bugüne çeşitli zorluklara karşı geliştirdiği yetileri bugün farklı sınanmalara karşı savaş veriyor. Ek olarak davranışçı ekol, biyoloji ve nöroloji gibi alanlarda disiplinler arası çalışan akademisyenler, insanların da kendine has algoritmalara sahip olduğunu iddia ediyor. Yakın gelecekte insanın algoritması mı yoksa dijitalinki mi galip gelecek bekleyip görmekten başka çaremiz yok. Şu söz belki de hemen önümüzdeki sürecin ve hatta 21. Yüzyılın özeti olabilir: “En güçlü veya en zeki olan değil, değişime en çok uyum sağlayabilen hayatta kalır.”

Özgün Çağlar Berkit